Λήμνος, πατρίδα μου

ΛΗΜΝΟΣ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ Λήμνος, Πατρίδα μου, μικρό νησάκι ηλιολουσμένο, ποτέ δεν σου τραγούδησαν την απαλή ομορφιά σου, γιατί αιώνες σε κρατούν ξέμακρα, ξεχασμένο, κατατρεγμένο απ’ τους καιρούς κι από την μοναξιά σου. Χιλιάδες χρόνια μελετούν της μοίρας τα γραφτά σου αύρες γλυκές κι αέρηδες, που απ’ τα πελάγη παίρνουν Και πάνω σου ξεσπούν βουνά τ’ άγρια κύματά σου, κι άλλοτε ήσυχα, φιλιά ξενιτεμένων φέρνουν, εκείνων που νοστάλγησαν τα χάδια τα δικά σου. Δεν σου στολίζει τις πλαγιές του δέντρου η πρασινάδα και δεν σε νανουρίζουνε κρυστάλλινες πηγές σου. Μα σαν φυσά στα πέλαγα του μελτεμιού η φρεσκάδα γίνεται τ’ αγιοβάλσαμο που γειαίνει τις πληγές σου. Τ’ άκακα ξεροτράχηλα και των βουνών η γύμνια στέκουν φρουροί αγναντεύοντας της θάλασσας τα μάκρη, κι είναι φτωχά, μα πιο ακριβά από φλουριά κι ασήμια, γιατ’ ήπιαν σαν διψάσανε του πονεμένου δάκρυ. Τ’ αφρού νυφούλα, του γαμπρού τον ερχομό προσμένεις, με τα χρυσόσταχυα προικιά, τ’ αμπέλια, τ’ ακρογιάλια. Κοπέλα βεργολύγιστη περαστικούς μαγεύεις σαν τα μαλλιά σου ξέπλεκα χαϊδεύουν μαϊστράλια. Γλυκά σκιρτούν τα στήθη σου, αφράτα, καρποφόρα σαν του Ηφαίστου οι φωτιές πυρώνουν το φιλί σου. Μεστή παρθένα καρτερείς να ‘ρθει απ’ τη μάνα χώρα να σου κουρσέψει το κορμί, ο λάγνος εραστής σου. Κι όταν τα βράδια κλείνουνε τα ηλιόφαντα τα κάστρα κι η θάλασσα νανουριστά της νύχτας νότες βάζει, ξανοίγει με τα κύματα η ματιά σου ξελογιάστρα και με λαχτάρα, ερωτικά, την όψη αγκαλιάζει του Άθω, που στα ύψη του, κρυφομιλά με τ’ άστρα. Τις μέρες μου κι εγώ μετρώ, το χρόνο να προφτάσω, να ‘ρθω κοντά σου, σαν παιδί μνήμες παλιές να ζήσω, το πατρικό το σπίτι μου να το σφιχταγκαλιάσω, το χώμα που άγιωσαν νεκροί, να σκύψω να φιλήσω. Να κλέψω μια δροσοσταλιά, μύρο απ’ τις αυγές σου, να πλέξω χάντρες όνειρα, μ’ Αυγερινό και Πούλια, να φτιάξω νεραϊδόβρυσες τις πετρορεματιές σου, κει που κουρνιάζουν πέρδικες τώρα κι αγριοπούλια. Μες στα νερά σου να λουστώ, να σκύψω στ’ ακρογιάλι, να παίξω μ’ ένα βότσαλο λουσμένο στον αφρό σου, να δω, σαν τότε, τη χαρά να ξεπερνά και πάλι του γερακιού το πέταγμα, ψηλά στον ουρανό σου. Να φτιάξω απ’ τους κόρφους σου γιρλάντες με τα φύκια, τη λυγαριά να πορευτώ να βρω να την ρωτήσω τάζοντας χίλια τάματα και χίλια πανωπροίκια, εκείνα που δεν χάρηκα, μήπως τα ξαναζήσω. Λήμνος, Πατρίδα μου, μικρό νησάκι ηλιολουσμένο τι κι αν οι μοίρες μας κρατούν δέσμιους μακρυά σου, εκεί είναι οι ρίζες μας, στο χώμα τ’ αγιασμένο, και πιο γλυκό μας όνειρο, η στοργική αγκαλιά σου.