Ωιμένα

Ω Ι Μ Ε Ν Α ! -Σταχυολογήματα θλιμμένα- Τα λούλουδα της μυγδαλιάς, πλανέματα πρωταπριλιάς, πρόωρα ανθισμένα, τη μοίρα τους σέρνουν τη βαριά και στη φοβέρα του βοριά θρηνολογούν θλιμμένα. Τα γεροκάϊκα στη στεριά βαλσαμωμένα πια σκαριά με φύκια αδελφωμένα, στυλώνουν τώρα τη ματιά στη θάλασσά τους την πλατιά που νοσταλγούν θλιμμένα. Την πονεμένη τη ματιά μιας μάνας, που απ’ τη ξενιτιά κι από τα μαύρα ξένα, ψάχνει το γιο μήπως φανεί, τη συμπονούν κι οι ουρανοί και κλαιν’ κι αυτοί θλιμμένα. Η φθινοπωρινή ορμή στρώνει με σάβανο τη γη δεντρόφυλλα αποκομμένα, και δέντρα με κλαδιά γυμνά χέρια υψώνουν ορφανά στον Ύψιστο θλιμμένα. Οι έρωτες οι παιδικοί, άνεμοι μπόρας βιαστικοί, η αλήθεια μες το ψέμα, όνειρα διάφανα, δειλά, πρωτόβροχα απατηλά, που ξεψυχούν θλιμμένα. Της καταιγίδας η οργή, σαν συνταράζει όλη τη γη ξεσπώντας λυσσασμένα, σβήνει μπροστά στο ηλιοφώς, και στάλες στερνές, πόνος κρυφός, δάκρυα γίνονται θλιμμένα. Οι ξελογιάστρες οι χαρές, άφαντες μπρος στις συμφορές, στης μοίρας τα γραμμένα, πριν ζήσουν φεύγουν σαν πουλιά και μένει η πίκρα η παλιά στα μάτια τα θλιμμένα. Και της ζωής μας η ματιά, όταν δεχτεί με σαϊτιά βέλη φαρμακωμένα, η τελευταία της αυγή θα ‘ναι το «αντίο» της στη γη, Ω Ι Μ Ε Ν Α … Όλα θλιμμένα τα θωρώ, γι’ αυτό τη μούσα επιχειρώ μαιτρέσσα μου να γίνει. Και στίχους γράφω, πιθανώς για κλάματα, που δυστυχώς, διαβάζει και εκείνη.