Μεγάλη Παρασκευή

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, στα μαύρα της εντύθηκε κι ολόκληρη η πλάση, το μήνυμα το πένθιμο στέλνει η καμπάνα πέρα, κι η Παναγιά οδύρεται μπρος στο εικονοστάσι. Χτυπά η καμπάνα θλιβερά κι απ’ το καμπαναριό μας, τα’ αγριοπούλια στις φωλιές τους άφωνα κουρνιάζουν. Παίρνει ο αγέρας την ηχώ ως πέρα απ’ το χωριό μας κι όλα φαντάζουν έρημα και νεκρικά όλα μοιάζουν. Έναν Χριστό εσταύρωσαν Ιερείς και Φαρισαίοι, που ως υιόν του ο Θεός ευδόκισε να στείλει, να ανεβεί στον Γολγοθά για τα δικά μας χρέη, ν’ ανοίξει στον αμαρτωλό των ουρανών η πύλη. Οι δυο γονείς, ο μικρογιός, και τα’ άλλα δυο παιδιά τους, στην εκκλησιά, στα γιορτινά ντυμένοι, θα κινήσουν, να προσκυνήσουν το Χριστό και μες απ’ την καρδιά τους, από το άγιο λείψανο, βοήθεια να ζητήσουν. Χτυπά η καμπάνα πένθιμα, κι είν’ της ψυχής ο θρήνος, κι είναι ο πόνος ο βαρύς, του σύμπαντος το κλάμα, γιατί επάνω στο σταυρό σταυρώθηκεν Εκείνος, το πιο μεγάλο της ζωής, ανθρώπινό μας δράμα. Στις εκκλησιές απλόχερα καίγεται το λιβάνι, οι ψαλμωδίες θλιβερές στα ουράνια ταξιδεύουν, η φλόγα απ’ τα μικρά κεριά στον σταυρωμένο φτάνει μ’ ένα λουλούδι οι πιστοί, συγχώρεση γυρεύουν. Καταμεσής ορθώνεται ο Χριστός εσταυρωμένος με τις πληγές στα πόδια του, στα χέρια, στα πλευρά του, έτοιμος κι ο επιτάφιος με άνθη στολισμένος, να γίνει με κατάνυξη και η περιφορά του. Πάσαι αι γενεαί των χριστιανών τους ύμνους τους προσφέρουν, τα μύρα τα πολύτιμα λευκοντυμένες κόρες, μαζί με μαγιοβότανα για τις πληγές τους φέρουν, Μαρία η Μαγδαληνή και άλλες μυροφόρες. Το «έρανον τον τάφο σου» ευλαβικά θα ψάλλουν όλοι οι πιστοί, ραντίζοντας Σταυρό κι Εσταυρωμένο κι ίσως το μέγα αμάρτημα που μας βαραίνει βγάλουν, μ’ ένα κερί για το Χριστό στο χέρι αναμμένο. Χτυπά η καμπάνα κι η καρδιά η ανθρώπινη ραγίζει, κι αναζητώντας λύτρωση οδύρεται και κλαίει και κάθε χτύπος της βαθιά την πυρκαγιά θυμίζει, που τη Χριστιανική ψυχή πάντα θα κατακαίει.