Χρυσάνθεμο

ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΟ Η ομορφιά σου ευλογία του Θεού στη χειμωνιά, στολίζει με χρυσοχρώματα του κήπου μας μιαν άκρη, κι είναι η περηφάνια σου που αντιμάχεται το πείσμα του χιονιά, σαν κάθε σου δροσοσταλιά μες στην καρδιά γίνεται ένα χρυσοδάκρυ. Μέσα στο καταχείμωνο τις παραδόσεις σου κρατάς, του αντρειωμένου του πολεμιστή το θάρρος σε οπλίζει, κι όταν λυσσομανούν τα διάσελα, την αγριάδα τους αψηφάς, κι ανάμεσα στα άλλα νεκρολούλουδα η λεβεντιά σου ξεχωρίζει. Απέναντι στη μαύρη συννεφιά ένα φιλί γλυκό απ’ τον αφέντη τ’ ουρανού ζητάς και μια ζεστή αχτίδα, κι ας ξέρεις πως το γλυκοχάδι του αυτό θα ‘ναι μοναχικό, μία στιγμή, μια φευγαλέα χίμαιρα και μία ψεύτικη ελπίδα. Όσες δροσοσταλιές στολίζουν τα χρυσόξανθα μαλλιά, γίνονται τα χρυσοπετράδια σου στης χειμωνιάς τ’ αμόνι, που αστράφτουν σαν διάδημα βασιλικό στη ψεύτρα αντηλιά, σαν το ηλιοφώς την καταχνιά τρυπά και σε μαγεία σε μεταμορφώνει. Θα ‘ρθει η στιγμή να φύγεις κάποιο δειλινό, κάποιαν αυγή, στον πανδαμάτορα τον χρόνο, αλίμονο, κι εσύ υποταγμένο, μα με στοργή τη μοίρα σου θα προστατεύει η μάνα μας η γη, για να ξανάρθεις νεκραναστημένο, σφριγηλό και ανανεωμένο. Μέσα στην άχαρη τη μοναξιά φαντάζεις ταιριαστό και δεν σε σκιάζει η κακία της, κι αν βρέχει, κι αν φυσά και αν χιονίζει έχεις τη χάρη να νεκρανασταίνεσαι σαν τον Θεάνθρωπο Χριστό, ένα άλλο αναστάσιμο μυστήριο, που τη ζωή διαιωνίζει.