Η Δύση

H ΔΥΣΗ Σαν της γαλάζιας μέρας χάνεται το αγιοφώς, και το ηλιοβασίλεμα στη δύση του οδεύει, μες τη ψυχή ένας καημός, οδυνηρός, στυφός, της ζωής μου την ανασαμιά άπονα σημαδεύει. Την ώρα που ο ήλιος γέρνει πίσω απ’ τα βουνά κι οι νυχτονεράιδες σπεύδουνε να τον υποδεχτούνε, ντυμένες χιλιοχρώματα, ατίμητα, γιορτινά, και τα θεμέλια τ’ ουρανού με αίμα θα βαφτούνε, η μαύρη νύχτα απόκοσμη, κρύα, σιωπηλή, τα μαύρα της τα χρώματα, ζηλόφθονα, θα τοιμάσει, και του κακού του δράκοντα η μαύρη απειλή το δειλινοπανήγυρο χαιρέκακα θα σκεπάσει. Οι ξελογιάστρες ομορφιές και οι αναλαμπές, της μέρας το χαμόγελο, τις έγνοιες που φωτίζουν, τώρα που χάνουνε το φως, ξέθωρες και θαμπές, τη νύχτα που έρχεται σκληρή, φύση νεκρή θυμίζουν. Τότε που στους ορίζοντες στερεύουν οι βαφές, οι ομορφιές των ουρανών στα θέμελα ξεφτίζουν, τα νυχτοπούλια κράζουνε μες σε φωλιές κρυφές και κάποιες μορφές στα σύννεφα δράκοντες σου θυμίζουν, θλίψη ποτίζει την ψυχή κι η νύχτα πιεστική από χαρές και προσμονές κι ελπίδες μένει άδεια, η ζωγραφιά η πανέμορφη γίνεται εχθρική, τα χρώματα της Ίριδας χάνονται στα σκοτάδια. Σαν σταματά το ηλιοφώς να μου χαμογελά κι οι Ερινύες μοχθηρές γελούν και φοβερίζουν, γεμάτος δέος ανυψώ τα χέρια μου ψηλά, να φύγουνε τα ξωτικά που εντός μου φτερουγίζουν.