Εκείνο το πατρικό μου σπίτι

ΕΚΕΙΝΟ, ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ Το σπίτι μας το πατρικό με την πολύχρονη πορεία του, θα ‘ναι το πιο γλυκό και πιο ιερό κομμάτι στη ψυχή μας, και χίλιες μνήμες θ’ ανασταίνονται στην κάθε ιστορία του, που είναι πια παρηγοριά και γιατρειά και προσευχή μας. Τώρα μουντοί και οι τέσσερις μισογκρεμισμένοι τοίχοι του, και τι δε λένε αναπολώντας κάποια περασμένα χρόνια, καθώς τα βάζει ο καθείς με το μυαλό και με την τύχη του, γιατί γελάστηκαν πως θα ‘μεναν νέοι κι αγέραστοι αιώνια. Τα νιάτα που τους εγκατέλειψαν θυμούνται και βουρκώνουνε τα δυο τα μάτια τους που κι εκείνα μισοέχασαν το φως τους, και όταν οι ιστορίες τους, ξημερώματα τελειώνουνε, σαν σφάχτης παραμένει μέσα στη ψυχή, ένας πόνος κρυφός τους. Στα ξυλοκάρβουνα, όταν το φαγητό σιγοψηνότανε, σαν ευλογία του Θεού το πλήθυνε της μάνας η βοήθεια, ο σπιτονοικοκύρης το μοσχάτο στο σοφρά γευότανε, κι ο γέροντας παραμυθάς σκαρφίζονταν χιλιάδες παραμύθια. Κι οι τέσσερις μουντοί γερότοιχοι αφτί και μάτι στήνανε, να γίνουνε κι αυτοί ζηλευτοί σοφοί στης μάθησης τ’ αμόνι, και αν στην ίδια τάξη χρόνια μεταξεταστέοι μείνανε, ήταν γιατί και βουλευτές δεν είχανε και μπάρμπα στην Κορώνη. Παράδιπλα την πόρτα την πλατιά, ερμητικά την κλείνανε το σπιτικό να προστατεύει από του κόσμου τη φοβέρα, τώρα γριούλα πικραμένη μ’ όνειρα που στάχτη γίνανε, βογγάει πένθιμα κι αυτή σε κάθε φύσημα του αγέρα. Τ’ αγιόκλημα στην αυλόπορτα μας μέθαγε με τα μύρα του, όταν οι αύρες ερωτεύονταν βασιλικούς και γιούλια, αχ! και γινότανε καλόκαρδη και γελαστή η μοίρα του, ακούγοντας να κελαηδούν γλυκοσκοπούς χίλια αγριοπούλια. Το κονοστάσι του Χριστού με τ’ αναμμένο καντηλάκι του, τις προσευχές ανέπεμπε τις θερμές στη χάρη του την άγια, έγινε αγριοπουλιού το καθημερινό γιατάκι του, εκεί που τώρα τα μεσάνυχτα θρηνολογεί μια κουκουβάγια. Γι’ αυτό ποτές μας δεν αφήναμε παράθυρα αρθάνοιχτα, εκείνες τις ασήκωτες τις νυχτιές που πιάνανε τα μάγια, γιατί ήταν κακό προμήνυμα θανάτου τα μεσάνυχτα ν’ ακούς μέσα στη σιγαλιά να κλαίει σπαρακτικά μια κουκουβάγια. Κι ο πόνος σου για το σπίτι σου το πατρικό που χάθηκε θεριεύει κι είναι πιο τρανός κι απ’ τα σβησμένα όνειρά σου, το δέντρο που έκανε καλούς καρπούς μες στη ψυχή μαράθηκε, και δεν πετάνε στους γαλάζιους ουρανούς τα κέρινα φτερά σου. Και τότε φύλλα άψυχα και μαραμένα τις ελπίδες σου τις κρυφακούς σαν σούρσιμο του σκοταδιού στο μαυρισμένο χώμα, και πιο σφιχτά σε δένουν της απελπισίας οι αλυσίδες σου, και είσαι πιο μόνος κι απ’ την αφόρητη τη μοναξιά, ακόμα.