Κεχαγιάδικος γάμος

ΚΕΧΑΓΙΑΔΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ Παίξτε κλαρίνα, σαντούρια, λαγούτα, διολιά πατρεύετ’ ου Γιάνν’ς το Μαριώ, του κουρτσούδ’ τν’ Μπαρμπα-Λια. Κρέμντεν αράδα τα παχιά σφαχτά στου τσιγκέλ’ στου τραπέζ’ να κοπιάσ’ να κάτσ’ να φαγ’ όποιος θέλ’. Ου κόσμους σαν του μελίσσ’ του ζευγάρ’ τριγυρίζ’ , πάν’ στου σπίτ΄ τα’ γαμπρού του φλάμπλου ψηλά ανεμίζ’ , έχ’ δεμένο του γαμπριάτικου μπαξίζ’ στου κουντάρ’ , σ’ αγώνες, στο πήδ’μα, στου τρέξ’μου ου πρώτους π’θαπάρ’. Ούλου του ψίκ’ γιουρντίζ’ για να πάει στ’ν εκκλησιά, κι απέ γι’ η καμπάνα σα βρουντίδ’, ντιντνίζ΄ στ’ δημοσιά, του ζευγάρ’ γι’ οι θκοί, οι κουμπάρ’, του λοιπό σμπεθεριό, κι από πίσου μι τα καλατ’, ακ’λουθεί του χωριό. «Ησαΐα, χόρευε» ψέλν’ ου ψάλ’ τα με καμάρ’ το ρύζ’, δός του να πέφτ’ οκάδες απάν στου ζευγάρ’ , τα κουφέτα στου κιφάλι τα βρουχή σα χαλάζ’ κι ου κουμπάρους χωρίς σταματ’μό, στεφάνια ν’ αλλάζ’. Δε χορταίν’ ου Γιάνν’ς τα’ γιαβουκλού τα’ του Μαριώ, να κοιτάζ’ , κι αυτούνο τα δυό μάτια τα’ μι ντρουπή τα κατ’βάζ’ , βγήκαν γ’ οι γκράδες μπουμπνίζνε αράδα τφυκές, να ζήσνε βλογ’μέν’ μι τ’ς Παναγιάς κι τ’Χστού τις ευκές. «Χώμα Γιάνν’ να πιάν’ κι να γίν’ται ασήμ’ στου χουράφ’ , του μυαλό σ' να κόβ’ σα τ’ μπαρμπέρ του καλό του ξουράφ’ , γι’ η νύφ’ να μη θέλ’ χέρια, να κάν’ τα δλειές μόνε ατή τα , πολλά πηδιά γερά να γεννήσ’ κι ένα κουρίτς». «Του δερπ΄΄αν’ κι τν’κουσά να τν’ κουλατρίγς σα θηριό, πρώτους να αβγατίγς κι να κόβς του κθάρ’ στου χουριό. Του γάλα π’ αρμέγς να τρέχ’ σα νιρό στου καρδάρ’σ’ , να συ διούμε να γίνς μαθές κι μιγάλους μουχτάρς.» Στου χουρό ου Γιάνν’ς κι ου κουμπάρους κι οι δυο μια φορά του Μαριώ θα χουρέψνε – είναι αντέτ- στη σειρά, γι’ οι αποδέλπ’ θα χουρεύνε ως ταχιά του πουρνό, να ν’ έρτ’ γι’ η ώρα π’θα βασλέψ’ του φεγγάρ’ παν’ στου βνό. Τα’ νύχτα π’θια ν’έρτ, ου γαμπρός στου Μαριώ τα το θυμίζ’, κι η νύφ’ – π’ ούλα τα ξέρ’ -, κάν’ τάχατες πως κακκ’νίζ’. Κι ου κουμπάρους κουντά στου μέλ’ του βλέπ’ κι γλιαρεύ’, εκείνους μόν’ θα ξέρ’ ου δόλιους Μαριώ μ’ τι γυρεύ’. Παίξτε κλαρίνα, σαντούρια, λαγούτα, διολιά, παντρευετ’ ου Γιάνν’ς το Μαριώ, του κουρτσούδ’ ντ’ Μπαρμπα-Λιά. Κρέμντεν αράδα τα παχιά σφαχτά στου τσιγκέλ’ , στ’ χαρά μας να κοπιάσ’ να κάτσ’ να φάγ’ όποιος θέλ’.