Νά 'μουν πουλί να πέταγα

ΝΑ ΜΟΥΝ ΠΟΥΛΙ ΝΑ ΠΕΤΑΓΑ … Να ‘μουν πουλί να πέταγα στους ουρανούς του κόσμου, να ‘ταν η πλάση, η θάλασσα κι ο ουρανός δικός μου, ν’ ανέβαινα μεσοούρανα, ψηλά μέχρι τα’ αστέρια και να ‘χα τις δεντροκορφές, φωλιές μου και λημέρια. Ένα γοργοχελίδονο να ερχόμουν κάποιο δείλι, να έφερνα την Άνοιξη το Μάρτη τον Απρίλη, σύμβολο αναγέννησης ζωής και κάθε τόπου, και της λαμπρής Ανάστασης μαζί, του Θεανθρώπου. Μια λεβεντοπετροπέρδικα, ορθόστηθη, λουσάτη, να περπατώ καμαρωτή από ομορφιές γεμάτη, με το τραγούδι των βουνών, το ηλιόγερμα ν’ αρχίζω, να προσκαλώ το ταίρι μου, γλυκά σαν κακανίζω. Να ‘μουν σπουργίτης, μόνιμος συγκάτοικος μ’ ανθρώπους, να μην ταξίδευα ποτέ σε άπονους, ξένους τόπους, στις στέγες και στις φυλλωσιές να τρελλοτιτιβίζω, και στις κεραμιδότρυπες κρυφές φωλιές να χτίζω. Ένα αγριοπερίστερο σε λεύτερο κοπάδι, να γουργουρίζω ερωτικά, αντάμα κάθε βράδυ με το πιστό το ταίρι μου, μες τη ζεστή φωλιά μας, να τρέφεται η αγάπη μας με τα γλυκά φιλιά μας. Να ήμουν ο αλάθητος του κυνηγιού πετρίτης, να πέφτω ίδιος κεραυνός, κι ίδιος μετεωρίτης, απ’ το καρτέρι τα’ ουρανού κι απ’ τις ψηλές κορφές μου, με τα γαμψά τα νύχια μου να πιάνω τις τροφές μου. Περήφανος σταυραετός στα κράκουρα του Κρυστάλη, να έβγαινα ο νικητής με τα στοιχειά στην πάλη, να ήταν του βασίλειου φρουροί μου και ακρίτες του κάμπου τα πετούμενα και του βουνού οι πετρίτες. Να ‘μουν πουλί να πέταγα, να ‘νοιγα τα φτερά μου, σαν ξεπερνούσα τα’ άστρα μου, πόθος μου και χαρά μου, να ‘τανε οι απέραντοι ορίζοντες δικοί μου, και τα βουνά τα ταπεινά, οι υποτακτικοί μου. Να ‘χα τη χάρη των βουνών, αιώνιος να μείνω, τα’ αθάνατο νερό απ’ τις κρυφές πηγές να πίνω, και πέρα από τα όρια τα γήινα να βγαίνω, τα μυστικά των ουρανών με τα’ άστρα να μαθαίνω.