Το τραγούδι των βουνών

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ Βουνά στις μπόρες άφοβα, όρθια στους χιονιάδες, και όταν ανελέητα σας δέρνουν οι βοριάδες, τ’ αστροπελέκια κι οι βροντές σαν άγρια μουγκρίζουν, ψηλά βουνά, δεν σκιάζεστε, αυτά δεν σας φοβίζουν. Εσείς μέσα στις εποχές αιώνια θα ζήτε, γιατί οι μοίρες έταξαν ποτέ να μη χαθείτε, καθ’ ένα θα ‘ναι άρχοντας στους ουρανούς του κόσμου, των μικρολόφων βασιλιάς κι ένας Θεός δικός μου. Λευκόχρυσα τα στέφανα που πλέκουν στις κορφές σας ομίχλες κι άσπρα σύννεφα, οι αγάπες οι κρυφές σας, την ώρα που στα πέρατα αστέρια φτερουγίζουν και στα σκοτάδια που σιωπούν, χρυσάφια λαμπυρίζουν. Ας ήταν να ‘χα φτέρωμα να πέταγα σιμά σας, να μέτραγα το μπόι σας και το θεμέλιωμά σας, με τα’ άστρα να συνομιλώ, Αυγερινό και Πούλια, να φώλιαζα στα κράκουρα με τα αγριοπούλια. Ας ήμουν ένας βράχος σας στην πιο ψηλή κορφή σας, να ‘παιρνα λίγη λεβεντιά απ’ την τραχιά μορφή σας, σταυραετοί να φώλιαζαν μες τις κρυφές σπηλιές μου κι όταν κλαυγκάζουν να θαρρώ πως είν’ κραυγές δικές μου. Οι αστραπές κι οι κεραυνοί πύρινοι αντίμαχοί σας, στις θύελλες που αλύπητα χτυπάνε την κορφή σας, τότε που στις σπηλιές κι οι αητοί περίτρομοι τρυπώνουν κι ο κόσμος λες και χάνεται, κι όλα στη γη τελειώνουν, Mες των βουνών μας τις κορφές, σ’ απάτητα λημέρια ετούτες ψάχνουν τις στιγμές να βρουν νεράιδες ταίρια, κι όποιος θνητός σ’ ένα χορό παράφορο αντέξει θα γίνει ο άξιος σύντροφος των ξωτικών, πριν φέξει. Με μάγια και εξορκισμούς, ψυχές που σαγηνεύουν, τις σκέψεις των ξενύχτηδων περπατητών μαγεύουν, και στο χορό τον ξέφρενο που όλη τη νύχτα σέρνουν, τη δύναμή του τη στερνή και τα μυαλά του παίρνουν. Είν’ των βουνών τα ξωτικά που από αιώνες ζούνε και άμυαλους και άγρυπνους τις νύχτες κυνηγούνε, σαν οι φωνές τους γίνονται, ψίθυροι του αγέρα, και άλλοτε με βουητό, του κόσμου η φοβέρα. Τότε που στ’ αετόβραχα τρελλό χορό θα στήσουν και τον νυχτοπερπατητή ξέπνοο θα αφήσουν κι αυτά με γέλια και χαρές, στα σύννεφα θα μπούνε, και με το πρώτο φως του ήλιου, στο χάος θα χαθούνε. Βουνά, στα άγρια ύψη σας, στις χίλιες ομορφιές σας, να ήμουν κι εγώ σε μια κορφή, μια απ’ τις συντροφιές σας, να χαίρομαι σαν τον αητό, το λεύτερο πετρίτη, και να ‘μια αιώνιος κι εγώ, βράχος από γρανίτη.