Οι δύο κόσμοι

ΟΙ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ Α΄ Ψηλά στο βράχο κάθεται και μακριά αγναντεύει ένας τσομπάνος. Βόσκουνε τ’ αρνιά πιο χαμηλά. Βουβή η φλογέρα κείτεται στα πόδια του. Χαϊδεύει με τα σφιγμένα δάχτυλα την γκλίτσα σιωπηλά. Γλυκός ο αχός των κουδουνιών γεμίζει τον αγέρα και το χορτάρι, πράσινο χαλί, μοσχοβολά. Κάποιου συντρόφου τραγουδά γλυκόλαλη η φλογέρα κι η φύση γυρωτρίγυρα γιορτάζει και γελά. Στον ήλιο παίζει γαλάζινος καθρέφτης, στέλνοντας χάδι στο χωριό, το κάτασπρο, δροσιά. Μα κείνον σκλάβο αλύτρωτο, σέρνει ο νους ο κλέφτης στις χώρες των παραμυθιών, στου ονείρου τα νησιά. Φουσκώνουνε τα στήθια του και κρυφαναστενάζει … Γιατί και μένα η μοίρα μου δεν είπε να γινώ κάποιος σοφός που η γνώση του τον κόσμο αγκαλιάζει και τα όνειρά του ξεπερνούν κι αυτόν τον ουρανό; Γιατί να μη με διάλεγε η τύχη μου και μένα να χαίρομαι το βάλσαμο της γνώσης σαν κερνώ. Να ‘μια σαν βράχος άτρομος στης μοίρας τα γραμμένα κι όλοι να με θαυμάζουνε μπροστά τους σαν περνώ. Β΄ Σκυφτός μπρος στο τραπέζι του, της γνώσης, ο τεχνίτης γέρνει βαρύς, δίχως χαρά, το δάκρυ του ξερό. Στης μοναξιάς του σύντροφος μια αράχνη το πανί της τ’ ανάερο, ακάματη, υφαίνει από καιρό. Στη σκόνη μέσα θάφτηκαν τα σκόρπια γύρω φύλλα, θυμίζοντας τα όνειρα του πρώτου του καιρού. Τάφο θυμίζει η κάμαρα, κλειιστή χρόνια, μαυρίλα, κι ως και τ’ ωχρό του πρόσωπο μορφή μοιάζει νεκρού. Χρόνια και χρόνια μόχθησε στον άχαρο ιδρώτα της σκέψης, ανεβαίνοντας της γνώσης τα σκαλιά. Μες στο σκοτάδι, ακούραστος, εγύρευε τα φώτα και δίχως χάδι ασπρίσανε τα λίγα του μαλλιά. Χρόνια και χρόνια γεύτηκε την έχθρα των ανθρώπων, το γέλιο τους στους πόνους του. Δεν γνώρισε χαρά να τον ζηλέψουν. Του ‘κλεψαν το θέρισμα των κόπων και πρόθυμα τον άφησαν τώρα χωρίς φτερά. Γνώρισε τόσα. Επόνεσε χωρίς ν’ αναστενάξει, μα ν’ ανεβεί δεν μπόρεσε ποτέ στον ουρανό. Τώρα μονάχος, άφησε το νου του να πετάξει στον κόσμο που δεν χάρηκε. Βοσκός σ’ ένα βουνό.