Νοσταλγίες

ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ Όταν βαραίνουνε τα χρόνια την καρδιά που νοσταλγεί τα χελιδόνια της να βιαστούν την Άνοιξη να προφτάσουν, τότε κι οι μνήμες ψάχνουνε μες την αστήρευτη πηγή να βρουν το αθάνατο νερό, να πιουν, να ξεδιψάσουν. Πόση χαρά Θεού εφώλιαζε κάποτε στη ψυχή, όταν το ερωτιάρικο τραγούδισμα του αγέρα γινότανε η παιδική μας μικροφλόγα, προσευχή, και έσμιγε τους πόθους της με του τσοπάνη τη φλογέρα. Αχ! πώς καθαγιάσθηκαν με έξη χρόνων αγκαλιές στο δεύτερο σχολείο μας όλοι οι συμμαθητές μας, που ήταν για τρέλλες πάντα πρόθυμοι και γι’ άλλες ζαβολιές, για να γλεντήσουμε ανάκριση μπρος στους καθηγητές μας. Δίπλα, στο αρχοντόσπιτο του εκπροσώπου του Θεού, με τον δεντροπερίβολο, μέσα στ’ απόσκια του κρυμμένοι, τα φρούτα του διεκδικούσαμε, το δίκαιο του φτωχού και ας μας φώναζε ο άγιος «Δρόμο, καταραμένοι». Η χρυσαφένια αμμουδιά μας στο Ρωμέϊκο γιαλό, τ’ ανώριμά μας όνειρα να ζωντανεύουν βοηθούσε, σαν χτίζουμε τα παλάτια μας δίπλα στο κύμα τ’ απαλό, κι εκείνο όταν θύμωνε τη γοητεία τους χαλούσε. Περήφανοι στα ψαροκάικα μπαρκάραμε νοερά, να κυνηγήσουμε βραδιάτικα τη μέθη ενός ονείρου, στα ηλιοβασιλέματα που έβαζαν με αίμα πορφυρά τα κύματα που ξανοίγονταν στα βάθη του απείρου. Με τη ματιά μας αγκαλιάζαμε τη ροδοδάχτυλη αυγή, χάρη ατίμητη του Ύψιστου στου μόχθου τα λημέρια, ευχαριστίες της καρδιάς του έστελνε ολόκληρη η γη, κι αφιερώματα το «Ωσαννά», νάματα κι αγιοκέρια. Και η ανήσυχη ψυχή μου σαν λογίζεται πώς νοσταλγεί τη σιγαλιά που πίσω τους οι καταιγίδες μας αφήνουν, τότε που η ζωή στη φοβισμένη γη τον Πλάστη υμνολογεί και οι δαιμονισμένες απειλές στα πέρατα σιγοσβήνουν. Στα ανθοκλώναρα να ψάξω να βρω μια αγγελική φωλιά, ν’ ακούσω γι’ άλλη μια φορά να γλυκοκελαηδούν τα’ αηδόνια, να ξαναζήσω, ας γινόταν, όλα τα όμορφα τα παλιά, και κάθε μου ευχάριστη στιγμή να κράταγε αιώνια.