Της ψυχής μου οι ομορφιές

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΟΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣ Πόσες διάφανες ομορφιές φυλάσσω στη ψυχή μου, απ’ την κακία ανέγγιχτες του χρόνου και του κόσμου, είν’ ομορφιές που σαν αυτές μόνο στην προσευχή μου όταν ζητώ παρηγοριά, τις συναντώ εντός μου. Όταν ψηλά στους ουρανούς, στα ζοφερά σκοτάδια μαντήλι χρυσοποίκιλτο κεντούν τα χρυσαστέρια, την παρουσία ενός Θεού αφήνουν για σημάδια κι είν’ της ψυχής μου ομορφιές, της πίστης τα’ αγιοκέρια. Η θάλασσα γαλήνια κι άλλοτε αγριεμένη δυο ζωγραφιές που ζηλευτά απ’ άλλες ξεχωρίζουν, μέσα στα βάθη της ψυχής η αντηλιά τους μένει, και τις δικές μου ομορφιές πρόσχαρα πλημμυρίζουν. Και ένα κρίνο ολάνθιστο κι ολόλευκο, από χιόνι, που καθρεφτίζει μέσα μου της Παναγιάς την όψη, είναι μια άλλη ομορφιά, που όποιος τη σιμώνει, απ’ την καρδιά του τ’ άσπρο φως, αρνείται να το διώξει. Η περηφάνια των βουνών στου κόσμου μου τα βάθη φωλιάζει σαν μια ομορφιά άγρια, σαν και κείνα, που ζωντανεύουν μέσα μου τα ναρκωμένα πάθη, και τα αιώνια χιόνια τους γίνονται άσπρα κρίνα. Κι έχω μια τριανταφυλλιά, που πρώιμα ανθίζει, και φέρνει πάντα Άνοιξη στο άρμα του Απρίλη, κι όταν η αύρα ερωτικά του γλυκοψιθυρίζει, μία ακόμη ομορφιά εντός μου θ’ ανατείλει. Μία φωλιά χελιδονιού στο πέτρινο μπαλκόνι, μια ζωγραφιά αγγελική, μοναδική στην πλάση, που άλλη καμία ομορφιά δεν την αναπληρώνει, καθώς κι αυτή ολοζώντανη, στα τρίσβαθα έχει φτάσει. Μες τις χιλιάδες ομορφιές μες τη ψυχή που κρύβω κι όλα του κόσμου τα καλά δεν τις εξαργυρώνουν οι θύμησες της μάνας μου, στη μνήμη της που σκύβω, είναι ομορφάδες πιο γλυκιές, κι ας τόσο με πληγώνουν. Τις ομορφιές που στην ψυχή φυλάττω σαν κειμήλια, είναι του κόσμου ομορφιές και όποιος κι αν τις νοιώσει, κι αν μοιάζουνε με δράματα, κι αν είναι κωμειδύλλια, νά ‘ναι πιστός στα είδωλα, να μη μου τις προδώσει.