Ζωή και γνώση

ΖΩΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ Άνοιξαν φέτος πρώιμα στους κάμπους τα λουλούδια κι οι κοπελιές ξεχύθηκαν την Άνοιξη να πιάσουν. Πάνω στα πρασινόδεντρα τα’ αηδόνια στα τραγούδια, ψηλότερα απ’ τους ουρανούς πασχίζουνε να φτάσουν. Τα’ αρνάκια στις βουνοπλαγιές τις πράσινες γιορτάζουν, με χίλια παιχνιδίσματα στο κάτασπρο κοπάδι. Κι άλλα τις μάνες τους ζητούν κι αδιάκοπα βελάζουν, γιατί φαΐ πεθύμησαν και κάποιο γλυκοχάδι. Στον γυάλινο ζυγιάζεται ο γλάρος τον καθρέφτη, κάποιου μικρού αφρόψαρου να κλέψει τη σκιά του. Παίρνει βουτιά και στη ψαριά με γρηγοράδα πέφτει να πιάσει ο ψαροκυνηγός τη λεία τη δικιά του. Κι η πετροπέρδικα να βρει ταίρι της κακανίζει, να φτιάξουν τη φωλίτσα τους με χόρτα και κοτρώνες, να μην περνά του γερακιού το μάτι του που σκίζει ακόμα και κρυφοφωλιές σ’ απάτητες κρυψώνες. Στις θάλασσες του θυμαριού σπιτάκια ξεχωρίζουν εκεί όπου φιλοξενούν των μελισσών τα πλήθη. Εκεί που νόμοι – ένστικτα το δίκαιο ορίζουν κι είν’ των εντόμων πιο σωστά και πιο ορθά τα ήθη. Η μάνα, η μοναδική, στην έξοδο την πρώτη, με τους κηφήνες εραστές θα γονιμοποιήσει τον γόνο της και σαν καλή και τίμια Πηνελόπη, άλλον κηφήνα εραστή ποτέ δεν θα γνωρίσει. Τα άδεια κεριθροκελιά με γόνο τα γεμίζει, ενώ τεχνήτρες ειδικές τοιμάζουνε το μέλι, και των κηφήνων είν’ αυτό τη μοίρα που ρυθμίζει να μείνουν ή να διωχθούν μέσα απ’ την κυψέλη. Σμήνη εργατριών πετούν, τα πέρατα να οργώσουν, τα άνθη να επισκεφθούν νέκταρ ν’ απομυζήσουν, τη γύρη απ’ τους στήμονες, στα πόδια να φορτώσουν και δέκα κι εκατό φορές να παν και να γυρίσουν. Μια κοινωνία θαυμαστή με ώριμους πολίτες, έντομα, που διαφορές δεν έχουν για να λύσουν, που δεν γνωρίζουν πόλεμους, νίκες κι ούτε ήττες, με μέλημά τους μοναχά, το πώς θα επιζήσουν.