Τα χείλη σου

ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ Τα χείλη σου. Δυο ροδοπέταλα σμιχτά αγριολούλουδα κλειστά, παίρνουν το χρώμα τ’ ουρανού στο ξύπνημα τ’ Αυγερινού. Τα χείλη σου. Αχνοροδίσματα Απριλιού, γλυκιά υπόσχεση φιλιού, πύλη κι ανάσα της ζωής, σμίξιμο πόνου κι ηδονής. Τα χείλη σου. Στάλες αιμάτινες αυγής, σταγόνες άλικες πληγής, ηδονική ζεστή φωλιά, για έρωτα και για φιλιά. Τα χείλη σου. Πέρα από τόπο κι εποχή το τέλος κι η γλυκιά αρχή, με θείο δώρο τη μιλιά, βάθρο του ανθρώπου βασιλιά. Τα χείλη σου. Κλαίνε και άλλοτε γελούν, αυτά με τους θεούς μιλούν, νόημα δίνουν στη φωνή, που ευλογούν κι οι ουρανοί. Τα δυο σου χείλη τα κοράλλινα κλειστά μπουμπούκια μοιάζουν, κι όταν γελούν γλυκά, κρυστάλλινα ή κλαίνε και πονούν. Αυτά παίρνουν το μήνυμα και μια ζωή ετοιμάζουν, δίνουν και παίρνουν φίλημα κι ημίθεους γεννούν.