Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος

ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ; - Η τριλογία ενός θρύλου - Α΄ - «Ζει ο Αλέξανδρος ο Μέγας Μακεδόνας Βασιλιάς»; Τι πρέπει ν’ απαντήσει αμέσως ο ναύτης στη Γοργόνα; «- Ναι ζει. Και ζει και βασιλεύει κι είναι ηγέτης μιας γενιάς που έγραψε ιστορία στην Ισσό ως και τη Βαβυλώνα». Και η Γοργόνα, του Αλέξανδρου η δόλια αδελφή, πώ ‘κανε για τ’ αθάνατο νερό το σφάλμα το μεγάλο, ψάρι πια ανθρωπόμορφο, έχει ελπίδα της κρυφή, να ζει ο βασιλιάς και η ποινή να μην ισχύσει άλλο. «- Ζει ο Αλέξανδρος ο Μέγας Βασιλιάς ο ξακουστός»; - Ναι ζει, κι είναι πανεθνικό κι αιώνιο στήριγμά μας. Και ο λαός των θρύλων θα του μένει πάντοτε πιστός, σαν ένα όραμά μας ζωντανό κι αιώνιο φρόνιμά μας. «- Ζει ο Αλέξανδρος ο Έλληνας-μακεδόνας Βασιλιάς»; - Ναι ζει. και ζει και βασιλεύει στις καρδιές και στις ψυχές μας. Κι είναι ο νέος ο συνεχιστής της δόξας της παλιάς κι ο στρατηλάτης που υπόσταση δίνει στις προσευχές μας. Τότε η Γοργόνα τα τραγούδια της θ’ αρχίσει τα γλυκά, και η αγριεμένη θάλασσα κι αυτή θα γαληνέψει, το πλοίο σώο, μ’ όρτσα τα πανιά θα πλεύσει στ’ ανοιχτά κι εκείνη σε άλλα πελάγη μακρινά θα ταξιδέψει. Μ’ αν τύχει και ο άμαθος ο ναυτικός ξεγελαστεί, και πει ότι εκεί στη χώρα των Περσών έχει πεθάνει, τότε η Γοργόνα το πλοίο θ’ αρπάξει απ’ την κουπαστή, κι αλί και τρισαλίμονο, χίλια κομμάτια θα το κάνει. - Για τούτο, «ζει ο Μέγας βασιλιάς, του Φίλιππα ο γιος». - Ναι ζει, κι ας του βασκάναν φθονερά τη Μοίρα του με μάγια. Και θα ‘ναι μες τις εποχές κι αυτός αθάνατος Θεός, και ανεκτίμητο του Έθνους φυλακτό, σαν τα κειμήλια τα άγια. Β΄ Του έθνους μας οι θρύλοι και οι μύθοι όταν σμίξουνε μαζί, τότε αυτή η σμίξη παραινετική διάσταση προσλαμβάνει, κι η Ιστορία παύει πια να είναι μια αφήγηση πεζή, κι υπόσταση παίρνει θεϊκή κι άγιο θυμίαμα και λιβάνι. Στο θρύλο της πόρτας της Αγιο-κλησιάς που μένει πάντοτε κλειστή προσμένοντας τον εξαδάχτυλο να ρθει να την ανοίξει πάλι, το εγερτήριο πανεθνικό σάλπισμα πρέπει να ακουστεί κι ο Πατριάρχης μας «τη Υπερμάχω Στρατηγώ», να ξαναψάλλει. Τα σήμαντρα και οι καμπάνες να ηχήσουνε της εκκλησιάς κι ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος απ’ τον ύπνο να ξυπνήσει, ν’ αναστηθεί και να προστρέξει κι ο λαός κείνης της προσφυγιάς, στον «Ύμνο τον Ακάθιστο» την Παναγιά πάλι να προσκυνήσει. Γ΄ Είν’ ο Αλέξανδρος ο θρύλος που κερκόπορτες κλειστές θ’ ανοίξει να διαβεί στον υπερήφανό του Βουκεφάλα, και οι καμπάνες όπως πάντοτε στους θρύλους μας πιστές, θ’ αντιλαλήσουνε στα πέρατα τα θαύματα τα μεγάλα. - «Ζει ο Αλέξανδρος ο Μέγας Βασιλιάς και πάντοτε θα ζει», και οι Έλληνες απ’ την καρδιά ποτέ δεν θα τον βγάλουν, κι η εθνική ψυχή θα περιμένει να διαβούν μαζί την Πύλη τη δοξαστική, τα Νικητήρια να ξαναψάλλουν.