Μάνα

ΜΑΝΑ Μάνα … Με πόση αγάπη ευδόκισε ο Πλάστης του παντός απ’ την ουσία αντλώντας την, της ανέσπερης ψυχής του, να εμφυσήσει στο χάος τη ζωή και ζωντανός ναός η μάνα μας, γεννήτρα να γενεί, της θείας δύναμής του. Παρθένα μήτρα, που ενανθρώπισε τον Ιησούν Χριστόν, καθαγιασμένη προσφορά, ζωή αιώνια να πιστώνει, ευλογημένη παρουσία στο άδικο των δυναστών, να απαλύνει τις πληξγές όποιου το μίσος τον πληγώνει. Καταξιώθηκε κι ως μάνα αγίου, αγία να χριστεί, στεριώνοντας στον Τίμιο Σταυρό πίστη κι αθανασία, και αν μας έλλιπε η μάνα, ποια Παναγιά θα ‘χε πλαστεί και ποιου Θεάνθρωπου θα είχαμε τη θεία παρουσία. Με ακλόνητη την πίστη στο Θεό σπεύδει σ’ όποιον πονεί, στην Παναγιά τη Μεγαλόχαρη τάμα ακριβό να τάξει, να δώσει τη ζωή της και πρόθυμη στου χρέους τη φωνή και τη ψυχή της για το λυτρωμό του πόνου, ν’ ανταλλάξει. Το πιο βαρύτιμο Θεου-δώρημα του άνθρωπου στη γη, πηγή ζωής πλάθει νέα ζωή, όπως και ο Θεός της, και αν στην πλάση ο Ύψιστος χαρίζει χάρες στην αυγή, κι εκείνης, η ανθρώπινη αυγή, καρπός είναι δικός της. Η Μάνα, της πιο αγνής αγάπης είν’ αστήρευτη πηγή, που πάντα είναι έτοιμη για την υπέρτερη θυσία, κι όταν, αλίμονο, τη χάσεις, δέχεσαι αγιάτρευτη πληγή, και η ζωή για σένα αποκτά πιο λίγη σημασία.