Φεγγαράκι μου

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ

Ψηλά απ’ τα ουράνια κάθε βραδάκι μου μιλάς, και ιστορίες θλιβερές μου διηγείσαι πικραμένο, τα μυστικά, που σαν παρθένα κόρη τα διπλοφυλάς μέσα στα μάτια τα χλωμά σου τα μαντεύω, φεγγαράκι μου θλιμμένο. Σελήνη, κόρη της νυχτιάς, της μοίρας σου κάποια γραφτά, σε χρέωσαν το άρμα σου στην ίδια ρότα να το σέρνεις, να σου χαράζουν δρόμο τ’ άστρα στα μέρη τους τα γνωστά, κι από τον ήλιο, το μεγάλο αδελφό, το φως κάθε νυχτιά να παίρνεις. Γι’ απάντηση σε όλα όσα συ μας κρύβεις μυστικά, που γέμιζαν ερωτηματικά τα παιδικά μου στήθια πήρα την ερυθροχλωμάδα σου, την έπλασα στοργικά, και έφτιαξα τα πιο τρελλά και τολμηρά, νεανικά μου παραμύθια. Σε παρακάλεσα της νύχτας τα σκοτάδια σαν σκορπάς δανείζοντας στους νυχτοπερπατητές τα φωτεινά σου μάτια, τους άπραγους τους εραστές χέρι με χέρι να κρατάς, όταν τους συνοδεύεις στοργικά στου έρωτα τα μαγικά τα μονοπάτια. Πόσα τραγούδια τραγουδήσανε για σένα ποιητές, ερωτευμένοι με το χρώμα σου και με τη μοναξιά σου, κι ας λιγοστέψαν οι ρομαντικοί που πίστευαν ως χτες, πως ήσουνα κι εσύ θεά, κι όλο ταξίδευες να βρεις τη μοίρα τη δικιά σου. Άλλες νυχτιές στη μυστικόπαθη την πλάνα σιγαλιά, όταν στις δεντροφυλλωσιές σιγούν τ’ αγριοπούλια, το δρόμο σου εσύ τραβάς στου άπειρου την αγκαλιά ώσπου στο τέρμα ν’ ανταμώσεις τον Αυγερινό και την πανώρια Πούλια. Τις φεγγαρόλουστές σου τις βραδιές κάποιοι ρομαντικοί τα κοιμισμένα κύματα οργώνουν με βαρκάδες, κι οι παθιασμένοι οι πόθοι σου ξυπνούν πιστικοί κι αγγέλοι φτερουγίζουνε όταν αντιλαλούν γλυκόφωνες καντάδες. Σαν οδηγούσες του παιδόκοσμου για το κρυφό σχολειό τα άγουρά του βήματα και ζέσταινες την καρδιά του, το θρύλο της πόρτας της για-Σοφιάς ξυπνούσες τον παλιό, και ήσουν ήρωας του Έθνους μας, που πάλευε και για τη λευτεριά του. Η προστάτις σου θεά, θεότης της μαγείας, των νεκρών, όπως και των απόκοσμων των φαντασμάτων, η Εκάτη, στα πέρατα του κόσμου, κάποιων άγνωστων χωρών, εκεί που βρίσκεται της μάγισσας της νύχτας το αέρινο παλάτι, Να είναι πάντα στοργική και να προσέχει τους νεκρούς, γιατί πολλοί πάνω στη γη ήτανε καλομαθημένοι, να μη νομίζουν πως φεύγοντας τα πάντα χάθηκαν γι’ αυτούς, και νοιώθουν πως στον άλλο κόσμο είναι μόνοι πια και παραπεταμένοι. Να μεσιτεύσεις φεγγαράκι μου στης νύχτας την κυρά, γι’ αυτούς που αγαπούν, το δρόμο της αγάπης να μην κλείσει, να μη ζηλέψει τη χαρά κι αποφασίσει φθονερά, γιατί εκείνος μόνον ξέρει τον καημό, πώ ‘χει στ’ αλήθεια αγαπήσει. Γι’ αυτό καλό μου φεγγαράκι κάθε βράδυ θα καλώ τη συντροφιά σου να τα λέμε όπως πάντα σαν δυο φίλοι, να σου θυμίζω πως στα παραμύθια μου σαν θα μιλώ, θα ‘χει το ψέμα μου πηγή, μονάχα την αλήθεια, στα δικά μου χείλη.