Έξω βρέχει πολύ

ΕΞΩ ΒΡΕΧΕΙ ΠΟΛΥ Έξω βρέχει, βρέχει πολύ, στα τζάμια πέφτουν χιλιάδες σταγόνες, σαν τη μέρα κι η ματιά μου θολή, κι οι στιγμές της μοναξιάς μου αιώνες. Έξω βρέχει, βρέχει πολύ, ρυάκι στο τζάμι η κάθε σταγόνα, κι η ματιά στην καρδιά μου, θολή ζωγραφίζει τη δική σου εικόνα. Έξω βρέχει, βρέχει πολύ, αστραπές το στερέωμα σχίζουν λες κι η φύση το στερνό της φιλί δίνει σ’ όσους τα στοιχειά τους φοβίζουν. Έξω βρέχει, βρέχει πολύ, οι κακίες των Θεών φοβερίζουν, κρύες στάλες, σπαθωτή απειλή, παλιές σκηνές που πληγώνουν θυμίζουν. Έξω βρέχει, βρέχει πολύ, ζώα, πουλιά να γλιτώσουν πασχίζουν, κι οι βροντές ξυπνούν την καρδιά που πονεί, και τις μνήμες που ψηλά φτερουγίζουν. Έξω βρέχει, βρέχει πολύ, μια σταλιά να μου δροσίσει το στόμα, να μαλώσω την καρδιά την τρελλή, που σ’ αγαπά και σε θέλει ακόμα.