Η χαρά της πλάσης

Η χαρά της πλάσης Έξω γιορτάζει η Άνοιξη, της Πλάσης η πανώρια κοπελιά, κι οι ώρες στήνουνε τρικούβερτο χορό και τρελλοπανηγύρι, τους μυστικούς ψιθυρισμούς της νύχτας αγρυκώ στη σιγαλιά που μπαίνουνε αραχνοΰφαντοι απ’ το μικρό μου παραθύρι. Παράδιπλα σε μια γωνιά μια νιόβγαλτη μικρούλα μυγδαλιά προσμένει τα φιλιά του ήλιου του αγαπημένου της να πάρει για να ανοίξει τη λευκάνθιστη στον εραστή της αγκαλιά, σαν θα σβηστεί του φεγγαριού το κιτρινέρυθρο το κεχριμπάρι. Ψηλά, λαλούν στις δεντροφυλλωσιές μαντολινάτες και βιολιά, από χιλιάδες φτερωτά, γλυκόλαλα της πλάσης αγγελούδια, χαρίζοντας νέα ζωή στου έρωτα τη νιόφτιαχτη φωλιά πλημμυρισμένη απ’ τα πιο μελωδικά κι ουράνια τραγούδια. Εδώ κι εκεί στητές περήφανες ρήγισσες τριανταφυλλιές, κρίνα, γαρουφαλιές και γιασεμιά κι άγρια λουλουδάκια μύρια, ένα χιλιόχρωμο μπουκέτο από μυρωμένες αγκαλιές, μάγια της φύσης χαρωπά και άγια του Πλάστη θυμιατήρια. Στους κάμπους, στις βουνοπλαγιές το απαλό βελούδινο χαλί τη ζωντανή του πρασινοπινελιά με τέχνη ετοιμάζει, στην αναστάσιμη χαρά η ανθισμένη Πασχαλιά μας προσκαλεί και μια καμπάνα μακρινή τους Χριστιανούς μ’ αγάπη αγκαλιάζει. Η μυρωμένη θάλασσα και οι γαλάζιοι ουρανοί ψηλά, το αυγινό τραγούδισμα, πριν κοιμηθεί, χαρίζουνε στην Πούλια, και η Θεά η Δήμητρα στο θρόνο της γλυκοχαμογελά, σαν φτερουγίζουν μέσα της χαρές και χαρωπά αγριοπούλια. Και η έσχατη η ανασαμιά της μυστικόπαθης νυχτιάς, στο γλυκοχάραμα της αυγής όπου και να ‘ναι σιγοσβήνει, κι η ζωγραφιά της Πλάσης μαγικά στ’ απόκρυφα της ματιάς, μια γεύση από όνειρο γλυκό και ένα δάκρυ μας αφήνει.