Η λεύκα

Η ΛΕΥΚΑ Αντίκρυ μου η λεύκα στέκει με τα ολόγυμνα κλωνιά. Δεν τη σκιάζει παγωνιά μπόρα, ούτε αστροπελέκι. Τα κοιτά με καταφρόνια θεριεμένη από τα χρόνια. Το κορμί της στον αγέρα στέκει ασάλευτο, γερό, ίσια αντίκρυ στον καιρό που μουγκρίζει νύχτα - μέρα και την Άνοιξη προσμένει να ‘ρθει πάλι ολανθισμένη. Ο χειμώνας θα περάσει, δεν περνά κάθε χρονιά, θα ντυθούνε τα κλωνιά με στολίδια και γιορτάσι της χαράς θα ξαναφέρει κάποτε το Καλοκαίρι. Ο αγέρας ας σφυρίζει έτσι που άγριος περνά και τριγύρω τα βουνά, με το χιόνι του ας τ’ ασπρίζει, το ‘μαθε πια και το ξέρει μια χιονιάς, μια Καλοκαίρι.