Η τριλογία ενός μύθου

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ

Α΄ Έπρεπε, λέει ο μύθος, στα παλιά, στα χρόνια βασιλείας του Αιγαία, φόρο στον Μίνωα, της Κρήτης βασιλιά, νέες να στέλνουνε και παλικάρια νέα. Με μαύρα στο καράβι τα πανιά, επτά εφήβους μα κι εφτά παρθένες, απ’ της Αθήνας την καλύτερη γενιά, με κλήρο έστελναν, τις πιο χαριτωμένες. Και σαν οι νέοι γίνονταν βορά και του θεριού εκόπαζεν η πείνα, αφήναν τα μαυροπανιά κάθε φορά, όταν ερχόταν το καράβι στην Αθήνα. Κάποτε δεν αλλάξαν τα πανιά κι ας στείλαν το θεριό σε κόσμο άλλο, και δεν θυμήθηκε κανείς, ούτε καμιά, τα άσπρα τα πανιά να βάλουν για σινιάλο. Έτσι, η θάλασσα τον βασιλιά Αιγαία, από τον βαρύ τον πόνον, έκλεισε μέσα στην πικρή της αγκαλιά, κι Αιγαίον Πέλαγος, τη λέμε τώρα μόνον. Κι οι όμορφες παρθένες κι οι εφτά οι νιοι που γύρισαν πια σώοι στην πατρίδα, και λύτρωσαν την πόλη από την ποινή, εκήρυξαν την Αριάδνη ηρωίδα. Οι πόλεις τώρα δεν μισιούνται πιά, οι πόλεμοι, οι μεταξύ τους, λείψαν, τα πλοία ταξιδεύουν πια δίχως κουπιά κι οι Λαιστρυγόνες το λαό εγκαταλείψαν. Β΄ Ο άκαρδος ο μύθος μ’ απονιά, μιλά και για μια μάνα που ελπίζει, να δει κι αυτή μαζί με τ’ άσπρα τα πανιά, το γιο της απ’ τα μαύρα ξένα να γυρίζει. Τονίζει ο μύθος την επιμονή της μάνας με λαχτάρα να προσμένει κάθε φορά το καραβάκι να φανεί, με τ’ άσπρα τα πανιά, να φύγει ευτυχισμένη. Και τώρα, όπως πάντα, καρτερεί, να φτάσει το καράβι στο λιμάνι, να δει τα άσπρα τα πανιά, η καψερή, ν’ ανάψει στο Χριστό λαμπάδα και λιβάνι. Μ’ άδικα στήνει μάτι και αυτί, δεν ήρθε ο γιος της απ’ τα ξένα πάλι, στη ξενιτιά φαίνεται θα ‘χει μαγευτεί, με κάποιες άλλες ομορφιές και άλλα κάλλη. - Άπονο καραβάκι, το ρωτά, γιατί δεν ήρθε ο γιος που περιμένω, κάποιο σινιάλο σου να δω, καρδιοχτυπά, το άσπρο χρώμα των πανιών, τ’ αγαπημένο. Γυρνά με αγωνία και κοιτά το κύμα που στα πέλαγα ξανοίγει, κάποια βοήθεια κι απ’ αυτό αναζητά να σβήσει τον καημό που την ψυχή της πνίγει. - Καλό μου κύμα πές μου τι ζητάς το γιόκα μου να φέρεις απ’ τα ξένα, φλουριά δεν έχω η καψερή, μ’ αν προτιμάς για πάντα πάρε πιστή σκλάβα σου εμένα. Τα κύματα που άκουσαν τη φωνή, στα ξένα σπεύδουνε να ανοιχτούνε, κι ας ξέρουν πόσο δύσκολα ακούν οι ουρανοί, μα ίσως τη φωνή μιας μάνας να δεχτούνε. Γ΄ Ο μύθος, όπως κάθε μύθος κι άλλα υποδηλοί, και η ζωή με τη δική της λογική να συμπληρώνει, κι εδώ πληρώνουνε οι Αθηναίοι κάποια οφειλή, και την Αθήνα ο Θησέας από την ποινή τη λευτερώνει. Κι άλλες αλήθειες κρύβει αυτός ο μύθος μας σοφές, όπως τους πειρασμούς που η ξενιτιά απλόχερα χαρίζει, και πως δεν απαρνιέται ο κάθε νιος τις πλάνες τις χαρές, και στο φτωχό κι απόμακρο νησί του δεν ξαναγυρίζει. Κι η μάνα, λέει ο μύθος, το ξενιτεμένο της παιδί να ξαναρθεί, άγρυπνη θα προσμένει, στο μουράγιο, κι εκείνος χρεωμένος στη ζωή να ηθικολογεί, θα δίνει ελπίδα στη μανούλα και αστήρευτο κουράγιο.