Πέρδικα, πετροπέρδικα

ΠΕΡΔΙΚΑ, ΠΕΤΡΟΠΕΡΔΙΚΑ Μια πέρδικα λαβώθηκε κι η φονική πληγή της Την έριξε στης ρεματιάς τα κρυσταλλονερά της - Τι έφταιξα, με ρώτησε στην ύστατη στιγμή της, όταν με χέρια πού ‘τρεμαν, χάιδεψα τα φτερά της. Διάβασα την απόγνωση μες του πουλιού το βλέμμα, τον Καβαλάρη θάνατο, στα ματωμένα στήθια Αχ! Να ‘ταν, μονολόγησα, το δράμα αυτό ένα ψέμα, να ‘ναι το τέλος του καλό, όπως στα παραμύθια. Τα μάτια που δεν έπαψαν στιγμή να με κοιτάζουν μου θύμισαν τη μάνα μου και τη στερνή ματιά της Μήπως οι μάνες, σκέφθηκα, σαν φεύγουν, όλες μοιάζουν και κάθε μάνα αισθάνεται το ίδιο στην καρδιά της. Μα ο καβαλάρης μ’ έτοιμο το κοφτερό δρεπάνι στον τόπο του μαρτύριου, στον Μαύρο του καβάλα, έφθασε, την αγνή ψυχή, να πάρει να τη βάνει στον κήπο των αθάνατων, με τα πουλάκια τα’ άλλα. Μάταια το μικρό πουλί στα μάτια μας κοιτούσε, αγάπη να του δείξουμε, μες απ’ την ανθρωπιά μας τον Χάρο, την ψυχούλα που επίμονα ζητούσε να τον νικήσει η θερμή ανθρώπινη καρδιά μας. Η ανθρωπιά όμως θύματα κι άλλα αναζητούσε, Το χτυποκάρδι του πουλιού ήταν γι’ αυτήν μια νίκη, Τον θάνατο σε κολιγιά για αίμα προκαλούσε Κι ίσως να μην το έγραφε ως δράμα η Θεία Δίκη. Το αίνιγμα δεν το ‘λυσα ακόμα με παιδεύει, Δυο μάτια ετοιμοθάνατων την κρίση μου μπερδεύουν, Κι ο νους μου αυτό το άδικο όσο τα’ ανασκαλεύει, Οι αμφιβολίες που γεννά, απόκριση γυρεύουν. Πέρδικα σού ‘κλεψε ζωή τα’ ανθρώπινο το κτήνος, κι εσύ πουλί κι όχι άνθρωπος, σβήνοντας απορούσες, κι ίσως τη σφαίρα πού ‘στειλε κατάστηθα εκείνος, με της μανούλας την καρδιά, να του το συγχωρούσες.