Καταιγίδα

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ Γκριζόμαυρα τα σύννεφα τον ουρανό σκεπάζουν, στέλνοντας στην αλαφιασμένη γη την άγρια απειλή τους. Ζώα, πουλιά περίτρομα στις κρύπτες τους λουφάζουν κι οι άγγελοι στους ουρανούς κάνουν την προσευχή τους. Η καταιγίδα ακάθεκτη ξεσπάει οργισμένη, θεριά οι άνεμοι αλυχτούν κι αγριεύουν, στην πλάση που θρηνολογεί ορμάνε λυσσασμένοι να την αποτελειώσουνε στο διάβα τους γυρεύουν. Πυρακτωμένοι οι ουρανοί την κόλαση θυμίζουν, καυτά σπαθιά οι κεραυνοί βουνοκορφές χτυπούνε, βρυχώντας τα’ άγρια στοιχειά, τις σάρκες τους ξεσκίζουν κι οι άβυσσοι τις θάλασσες ζητούν να καταπιούνε. Τα μικρορυάκια γίνονται η δύναμη της πλημμύρας ζώα συμπαρασύροντας, δέντρα ξεριζωμένα, ζώα, φυτά που ενέδωσαν στη βάσκανο της μοίρας, χάνονται, απ’ τη μητρική αγκάλη αποκομμένα. Στους ουρανούς τα ξωτικά το χαλασμό αψηφούνε, τέτοιες στιγμές στήνουν χορό, τρελλά πανηγυρίζουν, τα εχθρικά φαντάσματα με λύσσα κηνυγούνε και τα γαμψά τα νύχια τους στα σύννεφα τροχίζουν. Η γη αναστατώνεται, πόθοι τη συγκλονίζουν ευλογημένη η μήτρα της σκιρτά κι αναγαλλιάζει και στα τραγούδια της βροχής, ελπίδες που χαρίζουν ζητά να σβήσει η πυρκαγιά, στις φλέβες που κοχλάζει. Αυτήν την ώρα οι εχθροί τις διαφορές ξεχνούνε, με φόβο στον Δημιουργό θερμά σταυροκοπιούνται, μπροστά στα άγρια στοιχειά τη φύση που απειλούνε γίνονται πάλι άνθρωποι και το Θεό θυμούνται. Της καταιγίδας η ορμή να σβήσει δεν θ’ αργήσει, οι αέρηδες το απαλό θα γίνουν πάλι αγέρι, το ηλιοφώς, ο ουρανός, ο γαλανός θ’ αφήσει στις φοβισμένες τις ψυχές, χαρά να ξαναφέρει.